Nieuwsbrief Tandemtocht Keistad mei 2026
De maand mei is begonnen met zonnig, maar winderig weer en we hopen dat de maand ook met een zonnetje en wat minder wind zal eindigen, zodat wij op 30 mei onze regenpakken thuis kunnen laten. Want ja, over 4 weken is het zover en stappen we op de tandem om de jaarlijkse tocht te rijden. Zoals al eerder gemeld is gaan we dit jaar in oostelijke richting en hebben we als gebruikelijk 3 pauzeplekken, waaronder weer een mooie lunchlocatie. Op het moment van schrijven hebben zich ongeveer 56 deelnemers aangemeld, 42 voorrijders en 13 vrijwilligers. We kunnen nog wel wat deelnemers en voorrijders gebruiken, dus trommel je familie en vrienden op om ook in deze gezellige tocht mee te fietsen. Voor het eerst zullen er dit jaar van het gehele traject en van de pauzeplekken een aantal voelbare kaarten worden gemaakt. Op deze manier kunnen de mensen die niets kunnen zien toch voelen hoe de omgeving er op die plaatsen uitziet.
In memoriam Leen Keizer. In onze vorige nieuwsbrief lieten we Leen Keizer over zijn ervaringen met de tandemtocht vertellen als één van de eerste voorrijders. Kort na het uitkomen van die nieuwsbrief ontvingen we het bericht dat is hij op 18 maart op 87 jarige leeftijd is overleden.
Interview met Henk Kreijne
Om wat meer over de geschiedenis van de tandemtocht in Amersfoort te weten te komen, zijn we op bezoek geweest bij Henk Kreijne (zie foto hierboven), die jarenlang in het bestuur van de tandemtocht heeft gezeten.In Amersfoort is de tandemtocht voor mensen met een visuele beperking in 1976 voor het eerst gereden. In die periode stimuleerde de overheid om meer te bewegen. De gemeente Amersfoort benaderde Jan van Eekeren van de wielerclub de Pedaalridders of hij mee wilde helpen met het organiseren van een fietstocht voor gehandicapten. Ook werd contact opgenomen met George Zwart, een blinde telefonist bij DHV, en met een ambtenaar van de gemeente. Zij hebben een tandemtocht voor blinden en slechtzienden georganiseerd. Wat de gemeente Amersfoort betrof was dit een eenmalige gebeurtenis, maar de andere organisatoren wilden door en zo ontstond het jaarlijks terugkerend evenement, de tandemtocht van Amersfoort. Tot een aantal jaren terug steeds met het terrein van ingenieursbureau DHV als start en eindlocatie, waar gebruik gemaakt mocht worden van het bedrijfsrestaurant om de deelnemers te ontvangen. Tijdens deze eerste tocht waren er 35 deelnemers, maar in de periode tot 1990 liep dat op tot wel 80 tot 100 deelnemers en groeide uit tot de grootste in zijn soort met 130 deelnemers in 2010 tijdens de 35e tocht. De voorrijders en vrijwilligers kwamen in de beginperiode vooral uit het netwerk van de organisatoren en waren veelal medewerkers van DHV. De route van de tocht werd vele jaren uitgezet op de bromfiets door de schoonzoon van Jan van Eekeren, Jan van Staalduinen (zie de foto hieronder), die al snel een actieve rol in de organisatie had.
Als het nodig was reed hij tijdens de rit met zijn auto ook over de fietspaden, omdat de materiaalwagen daar niet kon komen. Later reed de zoon van Jan met zijn motor over de bospaden, zodat hij de materiaalwagen kon inseinen als er iemand met pech was. De route kende net als nu 3 pauzeplekken. Op de eerste pauzeplek kregen de deelnemers een appeltje. De tweede pauzeplek was de lunchlocatie en de derde pauzeplek was (de eerste 10 jaar) altijd in de buurt van het Soesterkwartier, omdat de soep die de deelnemers daar kregen beschikbaar gesteld werd door een fietsenwinkel uit die wijk. Die fietsenwinkel was in die tijd daar een sociaal middelpunt. De wijkagent bemiddelde dat de privé-tandems en de tandems die in het Soesterkwartier stonden met het politiebusje naar de startlocatie gebracht werden. De ca 40 huurtandems kwamen van Texel. Henk die ook bij DHV werkte is door George Zwart in 1986 gevraagd om zich bij de organisatie van de tocht aan te sluiten. Hij heeft dat gedaan tot en met de 40e tocht in 2015. Begin van de jaren 90 stapte Jan van Eekeren uit de organisatie en overleed George Zwart. In die periode is de organisatie een stichting geworden met de naam: Stichting Tandemtocht Visueel Gehandicapten Amersfoort (STVGA) met Jan van Staalduinen als voorzitter en Henk Kreijne als secretaris. Voor de functie van penningmeester zijn meerdere personen actief geweest.
Na het overlijden van George Zwart bleef zijn echtgenote Annie, die al vanaf het begin George bijstond bij zijn activiteiten, actief voor de organisatie. Annie, die veel voorrijders en deelnemers kende, stelde samen met Henk zorgvuldig de koppels voorrijders en achterrijders samen. Sommige hadden zo een klik met elkaar dat ze jarenlang met elkaar deelnamen aan de tocht. Omdat er nog geen sociale media waren moest het vinden van voorrijders en vrijwilligers komen van mond-op-mond reclame. Het lukte elk jaar weer om voldoende vrijwilligers en voorrijders te vinden. De meesten hadden er zo’n plezier in dat ze mensen in hun omgeving enthousiasmeerden om ook te komen helpen. Toen de vaste motorrijder ermee stopte is een motorclub benaderd die elk jaar graag haar medewerking verleende. Sonja Zwart (zie de foto), de dochter van George en Annie, heeft zich ook vele jaren voor de tocht ingezet. Eerst onder het nieuwe bestuur en daarna nog vele jaren voor de nieuwe stichting TandemTocht Keistad.
Henk heeft leuke herinneringen aan de mensen en de tandemtochten. Zo was het personeel van het restaurant van DHV elk jaar vrijwillig aanwezig tijdens de tocht om te zorgen dat alles in orde was: van de gevulde koek bij de ontvangst tot aan de van Dobben kroket voor vertrek. De directeur van DHV die tijdens de 25e tocht was uitgenodigd vond het evenement en de sfeer zo bijzonder dat hij ’s middags met zijn hele gezin terugkwam om dit spektakel mee te maken. Er kon natuurlijk ook wel eens iets misgaan, en dan werd er een beroep gedaan op het improvisatietalent van de organisatoren. Zo ook tijdens één van de tochten toen het begon te regenen en te onweren. Wat nu: doorgaan of terug? Jan en Henk bestudeerden de route en zagen dat teruggaan langs de kortste route nauwelijks korter was dan de uitgezette route. Langs een andere route terug betekende dat alle deelnemers en vrijwilligers ingelicht moesten worden over de gewijzigde route, daarbij kon er natuurlijk ook het een en ander misgaan. Besloten werd om de tocht volgens de uitgezette route uit te rijden. Ook is het in de beginjaren eens gebeurd dat de motorrijder niet kon. Bij het inladen ‘s middags bemerkten ze dat er nog een tandem miste. Met een auto is de route in tegengestelde richting gereden en daar zagen ze twee mensen met de tandem lopen. De pechvogels hadden op een bospad problemen gekregen met de tandem en moesten lopen, omdat de materiaalwagen hen niet opgemerkt had en doorgereden was. De vrachtwagen met de huurtandems was inmiddels vertrokken om de laatste veerboot naar Texel te kunnen halen, maar kon nog net bij de Stichtse Rotonde onderschept worden om deze tandem nog op te laden.
Ongelukken zijn er gelukkig weinig gebeurd. Eenmaal was er in de omgeving van het bos bij Alberts Corner (nu restaurant Zuiver) een loslopende hond die een valpartij veroorzaakte. De betreffende fietster werd naar het ziekenhuis vervoerd vanwege haar verwondingen, maar hoefde er niet te blijven. Soms was het ook wel spannend of een tocht door kon gaan. In het jaar dat er een vervoersverbod gold vanwege vogelgriep had het weinig gescheeld of de tocht had niet door kunnen gaan. Op woensdag moest het besluit vallen of de tocht van de zaterdag door kon gaan. Gelukkig kwam het verlossende bericht van de overheid dat het vervoersverbod opgeheven was, waardoor de tocht toch gereden kon worden.
In 2014 kondigde het bestuur aan dat in 2015 de 40e tocht gereden zou worden en dat na die tocht het toenmalige bestuur hun werkzaamheden zou neerleggen en deed een oproep voor nieuwe bestuursleden om het stokje over te nemen. Bij de start van deze 40e tocht kreeg Jan van Staalduinen door de Amersfoortse burgemeester namens de koning een koninklijke onderscheiding opgespeld voor zijn maatschappelijke verdiensten (hij was nog voor een andere vereniging tot in het buitenland actief geweest). Tevens kregen Henk Kreijne en Annie Zwart voor hun activiteiten de gemeentelijke Lenaert Nicasius speld uitgereikt.
Er bleek geen respons te zijn geweest op de oproep voor nieuwe bestuursleden en de 40e tocht leek het einde in te luiden van de Amersfoortse tandemtocht. Het nog aanwezige kapitaal werd toegezegd aan andere doelen. Maar uiteindelijk stonden er toch mensen op die de organisatie over wilden nemen. Zo sloot STVGA een succesvolle periode af en werd opgevolgd door de Stichting Tandemtocht Keistad (TTK).