Het voorjaar is in aantocht en dat betekent dat ook de voorbereidingen voor de 9e tandemtocht Keistad al volop worden getroffen, want voor je het weet is het 30 mei. Heb je de datum al in je agenda staan en je opgegeven als deelnemer of vrijwilliger? Op dit moment hebben zich 32 deelnemers, 19 voorrijders en 6 vrijwilligers aangemeld, dus hebben we ook jou nodig om deze tocht weer tot een succes te maken. Opgeven kan via de link op de website. Dit jaar hopen we een primeur te hebben met een voelbare topografische kaart , waarop de deelnemers de route kunnen voelen. Het is dit jaar de 49ste maal dat de tandemtocht in en om Amersfoort gereden wordt. Veel vrijwilligers en voorrijders zijn besmet met het tandemtocht virus. In deze nieuwbrief maken we kennis met Leen Keizer, één van de voorrijders van het eerste uur, die meer dan 25 tochten heeft meegefietst. Leen heeft van af zijn 28ste jaar tot aan zijn pensioen bij DHV (Dwars, Hederik en Verheij) gewerkt. DHV was een bedrijf met ongeveer 600 werknemers. Waaronder 5 mensen met een visuele beperking. Eén van deze mensen was George Zwart, telefonist bij DHV. George is de mede initiator van de Tandemtocht. DHV was een zeer sociaal [1] bedrijf en stelde het gebouw beschikbaar om de deelnemers op te vangen. Uit het hele land kwamen blinden en slechtzienden om aan de tocht deel te nemen. De tandems werden gehuurd op Texel en medewerkers van DHV en hun familie werden opgetrommeld om als voorrijder aan de tocht deel te nemen of andere taken op zich te nemen.
Zo ook Leen Keizer, die vanaf de eerste tocht als voorrijder jarenlang heeft deelgenomen. Hij heeft na 25 tochten hiervoor een speld ontvangen. Ook zijn vrouw en kinderen hebben meermaals meegefietst en er veel plezier aan beleefd. De organisatie van de tocht was altijd uitstekend wist Leen te vertellen en voor zover hij weet zijn er nooit ongelukken gebeurd. Deelnemers werden van het station gehaald, en er waren altijd voldoende verkeersbegeleiders.
Heeft Leen ook bijzondere gebeurtenissen meegemaakt tijdens de tochten?
Tijdens één van de tochten riep de achterrijder van zijn vrouw heel hard dat ze moesten stoppen. Het was op een wat onoverzichtelijk punt, maar samen met Leen is ze gestopt en wat bleek? De achterrijdster had Lelietjes-van-Dalen geroken die langs de weg stonden en daar wilde ze even van genieten. Dat vonden ze toch wel bijzonder: vanaf de fiets de Lelietjes-van-Dalen ruiken. Het maakte hem duidelijk hoe goed de andere zintuigen het gemis van het gezichtsvermogen opvangen.
Op een andere tocht was Leen verdwaald, maar deed in eerste instantie of er niets aan de hand was, maar de achterrijder had het wel in de gaten. Telefoons met google maps waren er niet en er zat niets anders op dan toch maar door te fietsen tot Leen een bekend punt zag. Omdat hij vandaar niet meer op de route van de tocht wist te komen, zijn ze teruggefietst naar Amersfoort tot teleurstelling van de achterrijder, die nu de traktatie en gezelligheid op de laatste pauzeplek miste. Het meedoen aan de tochten was niet alleen gezellig, maar kon ook heel leerzaam zijn, zoals uit het eerste voorbeeld al blijkt van de reukzin van de deelneemster. Leen heeft ook meerdere jaren iemand met een Islamitische achtergrond als achterrijder gehad, waarmee hij hele gesprekken voerde en veel heeft geleerd over het Islamitisch geloof en de cultuur.
Tijdens de tochten waren er ook quizvragen. Vaak hadden die te maken met de geschiedenis of natuur van de plekken waar ze langs kwamen. Leen vond het altijd leuk om met die quiz mee te doen en is ook een aantal keren in de prijzen gevallen. Met de komst van de smartphone ging de lol van de quiz eraf, omdat men het op kon zoeken op de telefoon. Leen kijkt met veel genoegen terug op de tochten die hij gefietst heeft en is blij te horen dat de tocht nog steeds jaarlijks wordt georganiseerd.
[1] De doelstellingen van DHV waren: Maatschappelijk verantwoord werken, ontwikkeling van het individu, continuïteit van de onderneming.